Merhuma Tanrıdan rahmet ve kederli yakınlarına sabır ve başsağlığı dileriz.

Not: yemek sonrası Malatya’ya gideceğimden dolayı resimleri akşam ekleyeceğim.

Merhuma tanrıdan rahmet ve kederli yakınlarına sabır ve başsağlığı dileriz.

Not: Resimler saat:19,00′da gözükebilir.

Yani, 2014’tarihinde, Yazıhan Belediye Başkanlığı ile Büyük Şehir olarak Malatya Belediye Başkanlığı için oy kullanılacak. Fethiye Belediye Başkanlığı, bu günden tarih oldu. Fakat Fethiyeli Yazıhan Belediye Başkanlığına aday olabilir. Fethiye, belediye sınırları içerisin de ve belediyecilik hizmetlerini Yazıhan’dan alacak.

Kadrolu işçi ve memurlar ise Yazıhan Belediye Başkanlığının personeli olacak. Dolayısıyla Fethiye Belediye Başkanlığına ait olan bütün araç ve gereçler ile taşınmaz mülkler, Yazıhan Belediye başkanlığının olacak. Belediyemizde 8 tane kadrolu(bende kadroluyum),  4 tane geçici işçi var. yeni bir yasal düzenleme olmazsa, bu dört işçi işten çıkarılacak. Üç belediyenin kadrolu işçi memuru yaklaşık 30 tane. Fakat bu kadar geniş bir alanda hizmet yapmaya bu rakam yetmez. Yeni kadrolu personel alımları da yapılması lazım… Bu çalışmadan ise haberdar değiliz.

Altı çizilerek bildirilmesi gereken bir nokta ise Tohma Köprüsünden, dağlara, İriağaç’a kadar olan bütün köyler, 28 Köy Yazıhan Belediye Başkanlığına bağlanacak.

Nüfusu 10.000’in altında kalacak olan İlçelerde kapanacak. Bu kapsama Arguvan’da giriyor. Yasa çalışmaları kapsamında, on bin nüfusu sekiz bine düşürürseler Arguvan kurtulacak.

Yani  Yazıhan Belediye Başkanı, eskinin “Üç Belediyesi ile 28 köydeki seçmenlerin oylarından çoğunluk oluşturup, iktidara gelecek.

Koceli Büyük Şehir modeli esas alınırsa, Malatya’nın ayrıca meclis üyesi olmayacak. İlçe belediye başkanları ile ilçelerde ilk beşe girmiş belediye başkanları, Malatya Büyük şehir Belediyesinin Meclis üyesi  olacak. Malatya Büyük Şehir Belediye başkanı’da, Malatya’nın İl Sınırları içerisindeki tüm Malatyalıların Belediye Başkanı olacak.

***

Leventin rahmetli anası Fatma abla ilr rahmetli bacım(anam) bacılıktı… Neredeyse o aile ile çocukluktan beri yakındık bir birlerimize. Rahmetli Fatma ablanın ailesi, dolayısıyla çocukları ile de dostuz; çocukları ile  arkadaştık. Ahmet benim tertibim, rahmetli Turan çocukluğumun unutamadığım arkadaşlarımdan biriydi… Leventte bu sebepten dolayı bize kendisini yakın hisseder, bizde ona… Yani sevgilerimiz karşılıklı.

Malatyanın Büyük Şehir olacağı vesilesiyle ilgili olarak bize ve bütün beldelere İçişleri Bakanlığından bir genelge gelmişti. Onu öğrenmiş… Levent geçici işçi olarak çalışır. Odamız girdi. Ve: “Bana yazık, bana yazık… Bunlar ne diyor, Aliseydi abi… Çıkaracaklar, diyorlar,”dedi. Sanki duruşu:” ayakta; fakat içi yıkılmış bir bina,” gibiydi… Sözleri: “yüreğimizdeki kıymığa dokundu!…”  Silkelenen ağacın dalından süzülüp yere çakılan meyvelerin yarılışını yüzümüzde göstermemek için, başımı önümdekilerden ayırmayarak:: “İnşallah, bir kadro çalışması da bu kapsamda yapılır,”dedim. Sönük bir ümitle… Oysa ki onun, kaya gibi sağlam işaretlere ihtiyacı vardı…  Bu da Büyük Şehir çalışmalarının (şimdilik gözüken) küçük yüzü…

Hazan mevsiminde yapraklar dökülmez, kış her şeyi dondurmaz, gök gürleyip şimşekler çakmaz, seller sular yürümeden baharın gelmesi mümkün değildir. Her son yeni bir başlangıcın tohumlarını içinde taşır. “Levent, çok uzağa gitme, benim sekiz yıllık mazime bir bak, bu sana yeter işaretleri verir.”

Sendikalardan dolayı neler yaşadığımız aşina belediyemizde. Yeni bir sendikacı başkanı geldi, başkan: “burada kalıcı olsaydım müsaade etmezdim; ama herkes, dileyen sendikalı olabilir dedi.” Bu da bir şey. Muhtemelen üç gün içinde herkes sendikalı.

T.C.

İÇİŞLERİ BAKANLIĞI

Mahalli İdareler Genel Müdürlüğü

24/04/2012

Sayı:B.05.0.0.MAH.0.11.01.00-250-11085

Konu: Kanun çalışmaları

……………..VALİLİĞİNE

Büyükşehir belediyelerinin sınırlarının değiştirilmesi ile il nüfusu 750.000’den fazla olan 13 ilde Büyükşehir belediyesi kurulması ile ilgili Bakanlığımız bünyesinde yürütülen teknik çalışmalar son aşamaya gelmiş durumdadır. Bununla birlikte, Bakanlığımıza söz konusu illerdeki bazı belediyelerin sahibi olduğu taşınmaz malları elden çıkarma ve belediyeleri borçlandırma yoluna gittikleri yönünde bilgiler ulaşmaktadır.

Bu çerçevede, idare bütünlük ve hizmetlerde sürekliliğin sağlanması, kamu menfaatinin korunması amacıyla yeni bir düzenleyici işlem yapılıncaya kadar aşağıdaki tedbirlerin alınması gerekli görünmüştür.

1- Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya, Samsun, Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerindeki bütün belde belediyeleri her türlü taşınmaz tahsisi, satışı ve kiralanması, yeni personel istihdamı, iş ve toplu iş sözleşmesinin yapılması, yeni nazım ve uygulama imar planı yapılması, imar planı değişikliği ve revizyonu ile inşaat ruhsatı işlemleri hariç her türlü imar uygulaması, iş makineleri ve diğer taşıtların satılması, 5393 sayılı Belediye Kanununun 68 inci maddesindeki hükümler saklı kalmak kaydıyla borçlanmaları ve ticari plaka verilmesi ile ilgili işlemlerini valilik onayı ile yapacaklardır.

2- Birinci maddede ifade edilen iller ile İstanbul ve Kocaeli illerinde yer alan köyler, taşınmaz tahsisi, satışı ve kiralanması, yeni personel istihdamı, iş sözleşmesi yapılması, iş makineleri ve diğer taşıtların satılması ve borçlanma işlemlerini mahallin en büyük mülki idare amirinin onayı ile gerçekleştirilecektir.

3- Birinci maddede ifade edilen belediyeler yürürlükte bulunan imar planlarına uygun olmak şartıyla yapı ruhsatlarını vermeye devam edeceklerdir. Ancak, söz konusu belediyelerin sınırlarında kaçak, ruhsatsız ve ruhsata aykırı yapılaşmayı önlemek üzere valilikler, kaymakamlıklar ve belediyeler mevzuatta öngörülen yetkilerini kullanacak ve gerekli tedbirleri alacaklardır.

4- Vali ve kaymakamlar birinci ve ikinci maddelerde ifade edilen onay yetkilerini, Anayasanın 127 nci maddesinin beşinci fıkrasında ifade edilen; mahalli hizmetlerin idarenin bütünlüğü ilkesine uygun şekilde yürütülmesi, kamu görevlerinde birliğin sağlanması, toplum yararının korunması ve mahalli ihtiyaçların gereği gibi karşılanması ilkelerine uygun biçimde kullanarak iyi niyetten uzak işlemlerin yürütülmesine imkan vermeyeceklerdir. İl valileri Genelgenin uygulanması ile ilgili gerekli gözetim, denetim ve koordinasyonu sağlayacaktır.

Bilgilerinizi ve konunun takibini önemle rica ederim.

İdris Naim Şahin

İçişleri Bakanı

Kırıcı bir sözü, hiç söylemezdi
Barış’dan yanaydı, kemlik bilmezdi
Her kusuru, kusur deyip görmezdi
Bazan sağır, bazan şaşıdın Ana.

Meryem Ana gibi, cefalı anam
Fatma Ana gibi, vefalı anam
Sen bizlere ana, olalı anam
Bizim başımızda başıdın Ana.

Cennet, anaların ayak altında
Bilmeyen, bi zahmet baksın kitaba
Yüz bin kere kurban olam anama
Hiç dubara gelmez şeşidin Ana.

Kul Yusuf der “Ana” bizlere başdın
Bir uzun çizgide hemi yoldaşdın
Vallahi de, ana, baba, gardaşdın
İşte böyle, bize eşidin Ana!…

Söz: Yusuf Aslan.
Malatya / Fethiye.

Bu şiirim, hemi anneler gününe hediye, hemi de Anneler günü kutlu olsun. Bütün anneleri saygıyla selamlarım:)))

2011 ve 2012 Yılında kaybettiğimiz, annelerin defin sürecinden çektiğimiz resimlerden yaptığımız klip yukarıdadir. Umarız kimseyi unutmamıştırız.

Anneler Gününüz kutlu olsun…

Tanrı lokmamızı kabul ve makbul eylesin.

Merhumeye Tanrıdan rahmet ve kederli yakınlarına sabır ve başsağlığı dileriz.

Ben çocuktum; traktörünün üzerinde kapı kapı dolaşarak lokma toplarken, kaşı gözü, üstü başı un bulgur tozuyla ağarmış değirmenci gibi gözüken; etin, yağın, unun bulgurun, ateşin isiyle aşçı gibi kokan, geri planda ama şevkle koşturan bir adam vardı… Onun adı: Ali KOÇ’tu. Yaşım elli oldu, hala aynı şevkle, neşeyle koşturan biri var burada. Onunda adı: Ali KOÇ.

Muhtarlar gördüm, azalar gördüm… Başkanlar gördüm, meclis üyeleri gördüm. Resmi sıfatları bitince, “halka hizmet sevdaları ve şevkleri de, bitti.”

Oysaki memleket burada, halk, Fethiyeli burada, hiç kimse görmesse de hiçbir resmi sıfatı olmayan Ali KOÇ’ta burada… “Haydi memleketi kalkındıralım, pamuk eller cebe…” dendiğinde. Ellerini tereddütsüz cebine atarak yüz binlerce Marklık, Euroluk kaynaklar yaratan halk burada…

Sahi boğulacakmış gibi boynunuza sıkıca tutturduğunuz, sanki her gün yeni birini ambalajından çıkarıp takmışsınız gibi duran, gömlekler üzerindeki kravatlarınızla sizler neredesiniz? Hani “adam gibi adam(lar)dınız;” hani dalkavuklarınız sizin için “hemde adamın hassosu, böylesi bir daha gelmez bu cihana” dedikleri muhteremler, sahi söyleyin sizler neredesiniz… Bu muydu sizin “memleket sevdanız,” bu muydu dalkavuklar çetesinin “memlekete böylesi bir daha gelmez,” dedikleri vitrinlerdeki maketler gibi duran, kolalı silüetleriniz… “

Elbette ki “mahkeme kadıya mülk değil,” yenileri gelecek eskiler gidecek. Fakat dediğimiz o değil. Sizin düşüncenize tercüman olan dalkavuklar vardı, bir zamanlar -her devirde olduğu gibi-. Onlar derlerdi ki, “hilaf değil, Allah için, böylesi bir adam bin yılda bir gelir, menendi yok,” hatta “tarihe geçecek, haşaa Atatürk gibi bir adam,” derlerdi sizin için. Bizlerde inanırdık. Yıllar bu büyüklerimizi eskitmeyecek, “yıllanmış şaraplar gibi, zaman ancak onların değerlerine değer katacak diye düşünmüştük…” Bırakın yıllanmış şaraplığı, daha yaşarken…

Biliyorum, bir kısmınızın canı sağ… Allah sağlık sıhhat ve hayırlı bir ömür versin hepinize. Nicelik ve niteliği ne olursa olsun, elbette ki hizmetleriniz de oldu. Bu hususta, bütün gelmiş geçmiş idarecilerimize naçizane hürmet ve şükranlarımızı arz ederiz.

Demem o ki büyüklerimiz… Vurunca öldürüyor, övünce putlaştırıyoruz… Ayarı bir türlü, tutturamıyoruz. Hala bu böyle!… Şaşkınlığımız, hayretimiz bundadır! Çünkü, bir birimize birer fani gibi bakamıyoruz. Ya çok aşağılıyoruz, yada ilahlaştırıyoruz…

***

Bu günde haydi, Fethiye’den Kuruçay’a kadar kanal kazalım, bu araziler sulansın dense. Sekseni devirmiş yaşına, başına bakmadan, kazmayı küreği kapıp, en önde yürüyecek adamların başında yine o gelir. Hakkını yemeyelim, bir de Yusuf KARGIN.

Fakat plaketleri hep başkaları aldı, protokollerde başkaları oturdu, kürsülerde başkaları alkışlandı… Bu toplum yeni Ali KOÇ’lar üretememekte; çünkü bu topraklar Ali KOÇ’ların kök salıp serpilip gelişeceği topraklar değil. İklim müsait değil. Ondan dolayı toplumuzda Ali KOÇ’ların yeri kapı ağızlarıdır…

Kırk yaşlarında bir arkadaşımız, bir kaç yıl Ali KOÇ’luk yaptı. Bir hafta kadar önce, bu sene Abdal Musa Lokmasına yardım(hizmet olarak, maddi değil) edecek misin, dedim? “Yapıyoruz da bir değeri mi oluyor, hayır,” dedi. Bu sene resmi görevli hariç, sivil insiyatiften olarak bir tek Ali KOÇ var ortalıkta.

Kenarda duranların bir kısmı bıyık altından gülüp, bir de kusur bulurlar, biliyorum… “Ne yapmış yani?” gibi. Onun “eti ne butu” ne derler… Etten buttan kastınız, kafa yapısı, zamanın zihniyeti, vaktini iyi okuyan, ufku geniş adamları kastediyorsanız; onlar yalnızca bu memlekette seçmen olabildiler.

Bahsettiğiniz kafadaki insanlar feodal bağları, sülale, hısım, akraba, dost ahbap duvarını aşamadılar bu zamana kadar. Bu günde bu böyle…

Maksadımız, bağcıyı dövmek değil, gözden kaçanları, göz önüne getirmek. Çoğunluğun fani bakışının dışına taşmak. Zaten fıtratımızda var olan şişirilen egomuzu görmek. Denge, adalet ve hakkaniyete işaret etmek. Vefa ve sadakatin altını çizmek…

Dalkavukların dolduruşuna, gazına karşı ihtiyatlı olmak, oldukça mühimdir… File benzemek istediği için şişip şişip patlayan kurbağa durumuna düşmemek için Ankara’ya bir bakın.

Dün iktidara getirdiklerini, bir kaç dönem sonra barajın altına gömüyor bu halk. Dün alkışlar ile omuzlarında taşıdıklarını bir süre sonra yuhlayarak ayaklar altına alıyorlar. Biz nabza göre şerbet verenlere kulak asmayalım… Kadim olan değerlerin, ilkelerin mücadelesini verelim. Yalnızca Allah rızası yada evrensel insani değerlere biat edelim bu yeterli.

Ali KOÇ(lar), benim size verebileceğim plaketlerim ve siz(ler)i protokollerde ağırlayacak, baş köşelere çekecek ve kürsülerde alkışlatacak gücüm yok… Biz de var olan yalnızca, naçizane şahsi hislerimizden ibaret olan takdir, teşekkür ve hürmetten ibaret olan şeylerdir… Bunların arzıdır. Ancak bunu verebilir, sunabiliriz, size…

Tanrı insanları Ali KOÇ’larsız koymasın…

a.s.

10 Mayıs 2012

Not: Makine Kampanyası ile ilgili bir yazımız oldu. Çay gibi, tuttuk demlenmesini bekliyoruz.

Dehre deyip geçmeyin… Adam canı gibiydi. Taa,.. üç sene evvel 15 kagıt vermiştim. Üzerine işaret olsun diye harf döğdürmüştüm. Az değil üç yılda üç tane aldık aynı demirciden. Üçü de kayboldu. Götüren getirmiyi.. Verdikse, bir işiniz gördükse kötülük mü ettik! Evi yıkılasıcalar… marem, işinizi gördünüz getirsenize.
Şimdi gidip yeni bir dehre daha alacağım. Beni begeğiniyiniz mi? Öldüm diyen olursa ipini kesmeyeceğim, artık. Bu namıssızlar iyilik yaramaz…  isteyene, kayboldu, ocağı batasıcalar götürdü getirmedi yada bahçe de kalmıştır,”diyeceğim. Bundan sonra böyle…

***

Komşunun kedisi kapıdan “miyavvv miyavv..” diye belirince, hemen evin kadını kırk yıldır yemediği cigerini kaptırmış gibi “pişşttt pişt… katırın malı!..”der; evin küçüğü olan sesini kısarak: “Anneee, Ayşe teyzenin kedisi o, duyar, ayıp olur!..” der. “Hem o mu örgetledi, buraya gelmesini!” Anne:”kes sesini.” “Sen onu onu (Ayşe teyzeni) az mı sanıyorsun. sicillinin teki o…” “Sahibine çekmiş, onun gibi hırsız!..” “Hem o bize az mı yaptı,” der, sanki o an karşısına çıksa ya katran kazanına, yada idam sehpasına çıkaracakmış gibidir..

Aradan bir kaç saat geçer, annenin hersi inmiştir. Yemek yaparken mutfakta tuzun bitmiş olduğunu fark eder. Seslenir kızına: Çabuk bir koşu gitte Ayşe teyzenden bir tutam tuz al, bizimki bitmiş,” der… Çocuğun duraksadığını fark eden anne: “oooo, kime söylüyorsun, duymadın mı kızım, çabuk ol, şimdi baban gelir!”

Akşamsa Ayşe teyze ile bol sohbet, kahkalar içerisinde çaylar yudumlanır… Anne: “Kız Ayşe, yüzün diye söylemiyorum! Hilaf değil yani, sen olmazsan ben ne ederim!..” türünden cümleler kurar.

Daha gerçek bir anı mı istiyorsunuz?.. Onlarca yıl evvel. Çarşıda iki kahve vardır. Bunlar ise karşı karşıya, bilirsiniz! Kahvecinin biri kahvesinin kapısında oturur. Çarşıya gelen vatandaş hızla diğer kahveye yönelir. Diğer kahvenin kapısında oturan kahveci: “Gelir mi, gelir mi… bizim kahveye, vay senin arvadını…” der çeker. Küfredilen vatandaş gittiği
kahvenin kapısında durur, içeriye, birinin arayan gözlerle bakar ve izinin üzerine geri döner, kahvesinin önünde oturan kahveciye doğru yönelir..

Kahveci, adamın gelişini görünce daha beş metre varken toparlanır, çektiği bir saldalyeyi “saygıyla” uzatırken: “gel kura,oğlum kurama bir çay ver,” der…

Sonuç olarak, “on beş kağıtlık bir dehre için komşunun evini yıkar, bir kedi için komşusunu hırsız yolsuz eder, bir bardaklık çay satabilmek için dostumuza ana avrat düz gider,  sonrada, ince belli bardaklar içerisinde tavşan kanı çaylarımızı yudumlarken, bir birimize iltifatlar ederiz.” Gerçekten, başımıza bir iş geldiğinde ise yanımızda ilk bulduğumuz, çoğunlukla bir birimize bu sözleri söylediğimiz ve muameleyi yaptığımız koru komşu ve hısım akrabalarımızdır. Yanin… “Bir başkadır bizim alem…”

Bazen alıp ta vermedi diye komşuyu suçladığımız dehremiz, günler sonra yükün altından bir yerlerden çıkar, kedinin maksadı da hırsızlık değil, kendisini hep seven küçük kızın ilgisine  mahzar olabilmektir, belki de…

Yani kültürümüz budur… Acı ile tatlı, güzel ile çirkin, öfke ile tevazu, korku ile sevgiyi iç içi geçmiştir, ne apak, ne de kapkarayızdır. Grinin tonlarıdır her birimizin rengi!.. Keşke o sözleri daha az söyleseydik, da az çirkin olabilseydik; daha çok grinin beyaza yakın tonundan verebilseydik rengimize.

Fakat ne demişler, kusursuz dost arayan dostsuz kalır. Keşke daha az kusurlar işleyebilsek. Kırıp dökmeden, doğruya ve güzelliklere ulaşabilsek.

Belkide ufkumuzun darlığından, mesafeler kısa, ve gönlümüzde ondan hemen dolar taşar. Yani ufkumuzu genişlettiğimiz oranda kolay dolup taşmayacak, daha tevazulu ve engin görüşlü olacağız. Aşağıdaki kıssaya bir göz atalım.

Tuzun tadı kalbin çapına göredir…  İster bardak ol, istersen göl, kabını büyüt…

Şark köşesinin ulu önderlerinden bilge bir usta, çırağının sürekli her şeyden şikayet etmesinden bıkmış usanmıştır. Çırak ikide bir hayatın çilesinden, acıdan,yoksulluktan,mutsuzluk ve huzursuzluktan  bahsetmektedir.

Bir gün bilge adam çırağını  tuz alması için şehre gönderir. Hayatındaki her şeyden mutsuz olan bu çırak şehirden döndüğünde,yaşlı usta ona,bir avuç tuzu bir bardak suya atıp içmesini söyler.Çırak, bilge adamın dediğini yapar ama suyu içer içmez ağzındakileri tükürmeye başlar.

Tadı nasıl evlat ? diye soran yaşlı bilgeye öfkeyle

- çok acıydı be usta !

Çırağın boğazı da canı da epey yanmıştı.

Usta gülerek çırağı kolundan tutar ve dışarı çıkarır. Sessizce az ilerideki gölün kıyısına götürür ve çırağına bu kez de bir avuç tuzu göle atıp, gölden su içmesini söyler. Söyleneni yapan çırak, ağzının kenarlarından akan suyu koluyla silerken, bilge adam aynı soruyu sorar:

Tadı nasıl ?

Gayet güzel diye cevap verir çırak.

Tuzun tadını aldın mı ?

Hayır der çırak.  Bir bardak tuzlu sudan sonra göl suyu şerbet gibi gelmiş çırağa.

Çırağını yanına oturtan bilge adam,  şu nasihatımı kulağına küpe, parmağına yüzük yap ve de  bir ömür boyu sakın unutma der

Yaşamdaki acılar tuz gibidir, ne azdır ne de çok.  Acının miktarı hep aynıdır. Ancak bu acının şiddeti,  neyin içine konulduğuna bağlıdır. Küçük bir su birikintisini, kurbağa hemen bulandırır fakat derya için kurbağa bir hiçtir.

Şimdi evlat ister bardak ol, istersen göl. Kabını büyüt.

Tuzun tadı kalbin çapına göredir.

Tercih senin… Yol senin…

a.s.

08. Nisan 2012

Not: Usta abi, geçen ay, Fotoğraf makinesi Kampanyası devam ederken, bir vesile ile bizi aramıştı… Hal hatır eden bende, “bahçeye gideceğim,; fakat geçen yıl aldığım dehreyi bulamıyorum. Götüren getirmiyi,”dedim. O da bana: “o zaman birde dehre kampanyası başlatalım, son makineye para vermedim ama buna veririm,”dedi. Güldük. Nusuya ablanın rahatsızlığı vesilesiyle geldiğinde, “n’oldu dehre kampanyası dedim,”unutmuş, boş boş baktı. Bu dehre kampanyasına kimsenin iştirak etmesine gerek yok, Usta abi, kendisi birtane getirir…

İşte bu vesile ile düşünürken yukarıdaki yazı çıktı ortaya.

“Kıssalar ve Şiirler” Sitemize bir göz atın…